Palestina Solidariteit Nederland

“Je sterft ofwel met je familie om je heen… of je sterft alleen”

Het telefoontje dat werd ontvangen van een ‘Israëlisch’ nummer ging vooraf aan de moord op alweer een ongewapend mens in Zuid-Libanon.

Bron: vanessa beeley Substack 18 februari 2026 ~~~

Journalist Radwan Mortada schreef (in het Arabisch):

“Wanneer de realiteit harder is dan fictie.

Gisteren was de martelaar Ahmad Termos (62) op familiebezoek in de stad Tallouseh (Zuid-Libanon). Hij zat met zijn vrouw in het huis van haar broer. Er klonk een drone boven hun hoofd, en toen nog een. Hij was nog maar net binnen om plaats te nemen toen zijn telefoon ging. Ahmad nam op.

De stem aan de lijn klonk koud en duidelijk:

“Spreek ik met Ahmad Termos?”

“Ja”, antwoordde hij.

“Dit is het Israëlische leger, Ahmad. Je sterft ofwel met je familie om je heen… ofwel alleen.”

Zonder aarzelen antwoordde hij: “Alleen.”

Hij hing op. Zijn gezicht veranderde. Zijn zwager, Salim, keek hem aan en vroeg: “Wat is er gebeurd, Ahmad?”

Kalm en vastberaden zei hij: “De Israëli’s. Sta op en ga weg. Ze zeggen dat jullie ofwel met mij sterven… ofwel dat ik alleen sterf.”

Hij smeekte niet. Hij schreeuwde niet. Hij vroeg hen om te vertrekken, om te overleven, om hem alleen zijn lot te laten ondergaan. Eerst weigerden ze en zeiden ze dat ze hem niet zouden verlaten, dat ze samen met hem zouden sterven. Hij kalmeerde hen en overtuigde hen om te gaan.

Voor even vergat hij dat hij niet in zijn eigen huis was. Toen besefte hij het. Hij wilde niet sterven in een huis dat niet van hem was. Hij koos ervoor om de dood van hen weg te nemen. Hij vroeg hen te blijven terwijl hij wegging. Hij nam afscheid. Hij stapte in zijn auto, startte de motor, reed weg van het huis en parkeerde vervolgens.

Er gingen enkele seconden voorbij. De drone vuurde twee raketten af.

De auto brandde uit. Ahmads lichaam werd verscheurd. Hij verbrandde… maar zijn verhaal blijft voortleven. Hij is een van de helden van onze tijd.

Twee jaar eerder had Ahmad zijn zoon Hassan als martelaar begraven. Ongeveer een jaar geleden zag hij hem in een droom, waarin hij hem vertelde dat ze elkaar in februari zouden ontmoeten. Hij vertelde het aan zijn schoondochter. Zij grapte: “Dus de oorlog zal over een jaar nog steeds voortduren? Misschien zelfs vijf jaar.” Hij antwoordde dat zijn zoon had gezegd dat het in februari zou zijn.

Iemand had hem gefilmd terwijl hij herhaalde dat hij in februari zou sterven als martelaar. Vandaag de dag verspreiden de mensen in zijn stad die video, samen met de telefoonopname, via WhatsApp.

De Libanese journaliste en doctor Marwa Osman schrijft:

Niemand weet wat iemand voelt als hij een telefoontje krijgt waarin het moment van zijn dood wordt aangekondigd. Niemand weet hoe het leven in seconden wordt afgewogen en vervolgens wordt gereduceerd tot een keuze: alleen sterven… of sterven met degenen van wie je houdt. Welk hart kan een telefoontje verdragen waarin je moet kiezen hoe je wilt sterven en de pijn van het afscheid? Welke kracht, welke moed, welke onbaatzuchtigheid moet iemand bezitten om op zo’n moment overeind te blijven?

Vóór Ahmad reed een andere jonge man met zijn vrouw naast zich. Hij kreeg hetzelfde telefoontje. Hij stopte de auto. Hij hielp zijn vrouw uitstappen. Hij bracht haar in veiligheid. Daarna reed hij alleen verder, richting de raket.

Dit zijn taferelen die zich herhalen in het zuiden [van Libanon]. Een telefoontje dat het verschil maakt tussen leven en dood. Jonge mannen die met vaste tred naar hun dood lopen.

Ik kan niet anders dan vragen: waar is onze regering in dit alles? Waar is de staat die beweert dat diplomatie onze jongeren zal beschermen? Wat doet zij om dit te stoppen?

Elke misdaad die dag na dag tegen deze jonge mensen wordt gepleegd, versterkt één waarheid: de legitimiteit van verzet als enige optie, nadat alle andere wegen zijn afgesloten.

Hoe wreed is dit tijdperk… en hoe duidelijk zijn standpunten.

Ik aarzelde voordat ik ging schrijven. Ik vroeg me af of woorden wel iets konden betekenen in het licht van zoveel gruwel. Ik vroeg me af: is dit overgave of een diepere duik in het verdriet dat we niet kunnen ontlopen? Toen besefte ik dat onze stemmen, onze woorden, een vorm van standvastigheid kunnen zijn in het licht van de Israëlische moordmachine.

Hoe nobel zijn deze martelaren. Echt, waardigheid begint bij de verbrijzelde resten van onze doden.

Gerelateerd (eerdere berichten in dit archief):

Geplaatst

in

door

Vertaaldesk

Tags: