Bron: Thierry Meyssan
Voltaire Netwerk Paris 9 juni 2026 ~~~
Donald Trump heeft tijdens de gestolen Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2020 doorzien wie Benjamin Netanyahu werkelijk is. Ondanks de schijn zitten de twee mannen sinds dat moment helemaal niet meer op dezelfde golflengte. President Trump droomt ervan vrede te sluiten, overal waar oorlog heerst, terwijl premier Netanyahu zijn “revisionistisch-zionistische” project (dat niets te maken heeft met het “zionisme” van Herzl) van verovering van het Midden-Oosten voortzet. De Iraanse standvastigheid heeft hun agenda’s blootgelegd en hun compromissen tenietgedaan.
Ook in de talen: عربي Deutsch ελληνικά
Español français italiano Português русский
We hebben veel moeite om de verslechtering van de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Israël te begrijpen. Om deze te interpreteren en de ernst ervan te doorgronden, moeten we eerst de historische banden tussen beide naties analyseren, en vervolgens de ontwikkeling van het beleid van president Donald Trump tijdens zijn twee ambtstermijnen.
De Verenigde Staten en Israël
De mythische stichting van de Verenigde Staten door de Pilgrim Fathers in 1620 wordt van oudsher voorgesteld als de uittocht van de ‘puriteinen’, dissidenten van de Anglicaanse Kerk. Zij zouden zijn gevlucht voor de ‘Farao’ (koning Jacobus I van Engeland), tijdens hun tocht over de ‘Rode Zee’ (de Atlantische Oceaan) een ‘Pact’ hebben gesloten, en de kolonie Plymouth hebben gesticht. Daarom zouden de Amerikanen net als de joden een ‘uitverkoren volk’ zijn.
Dit verhaal werd door alle presidenten van de Verenigde Staten verdedigd, van George Washington tot Donald Trump, zonder uitzondering [1]. Dit wordt elk jaar gevierd tijdens Thanksgiving (de vierde donderdag van november).
De steun van de Verenigde Staten aan de staat Israël is dus een vanzelfsprekendheid die nooit publiekelijk ter discussie is gesteld.
De ware grondlegger van het hedendaagse zionisme was geen jood, maar een dispensationalistische christen: dominee William E. Blackstone, een Amerikaanse predikant voor wie de ware christenen niet zouden hoeven deel te nemen aan de beproevingen van de eindtijd. Hij leerde dat zij tijdens de laatste strijd naar de hemel zouden worden gevoerd (de ‘opname van de kerk’, in het Engels the rapture). In zijn ogen zouden de joden deze strijd leveren en eruit komen als bekeerlingen tot Christus en als overwinnaars [2].
William Blackstone slaagde erin Theodor Herzl ervan te overtuigen de belangen van de dispensationalisten te verbinden met die van de kolonialisten. Daarvoor volstond het om de oprichting van Israël in Palestina te overwegen en de bijbelse verwijzingen veelvuldig aan te halen. Dankzij dit vrij eenvoudige idee slaagden zij erin de meerderheid van de Europese joden achter hun project te scharen. Herzl ligt nu begraven in Israël (op de Herzlberg) en de staat heeft de geannoteerde (herschreven) Bijbel, die Blackstone hem had geschonken, in zijn kist gelegd.
William Blackstone en Theodor Herzl hebben kunstmatig het idee gecreëerd dat alle joden ter wereld afstammelingen zouden zijn van de oude joden van Palestina. Sindsdien verwijst het woord ‘Joods’ niet alleen naar de joodse religie, maar ook naar een etnische groep. Op basis van een letterlijke interpretatie van de Bijbel werden zij de begunstigden van een goddelijke belofte met betrekking tot het Palestijnse grondgebied.
Het besluit om een Joodse staat in Palestina op te richten werd gezamenlijk genomen door de Britse en de Amerikaanse regering. Het werd onderhandeld door de eerste joodse rechter bij het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten, Louis Brandeis, onder toezicht van dominee Blackstone, en werd goedgekeurd door zowel president Woodrow Wilson als premier David Lloyd George, in het kielzog van de Frans-Britse Sykes-Picot-akkoorden over de verdeling van het ‘Midden-Oosten’. Hun akkoord werd geleidelijk openbaar gemaakt.
President Woodrow Wilson nam de oprichting van de staat Israël op in zijn officiële oorlogsdoelen (nr. 12 van de 14 punten die op 8 januari 1918 aan het Congres werden voorgelegd); een besluit dat twee maanden volgde op de “Balfour-verklaring” van de Britten [3].
De voorzitter van het Joods Agentschap, David Ben-Gurion, riep op 14 mei 1948, de laatste dag van het Britse mandaat over Palestina, eenzijdig de staat Israël uit. Deze werd de volgende dag, 15 mei, erkend door de Verenigde Staten (en vervolgens door het Iran van de sjah). De Verenigde Naties, die een plan voor de verdeling van Palestina aan het voorbereiden waren, werden voor een voldongen feit geplaatst. Het Verenigd Koninkrijk erkende Israël pas acht maanden later.
In 1951 werd het American Zionist Committee for Public Affairs (Amerikaans-Zionistisch Comité voor Openbare Aangelegenheden) opgericht, dat in 1963 werd omgevormd tot het American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) (Amerikaans-Israëlisch Comité voor Openbare Aangelegenheden) om te voorkomen dat het als buitenlandse beïnvloedingsagent zou worden geregistreerd.
Op 22 juli 2002 verklaarde ambassadeur John Negroponte, toenmalig permanent vertegenwoordiger van de Verenigde Staten bij de Verenigde Naties, tijdens een besloten zitting van de Veiligheidsraad dat Washington systematisch zijn veto zou uitspreken tegen elke resolutie die Israël zou veroordelen zonder de Palestijnen te veroordelen [4]. Deze doctrine is nog steeds van kracht: men mag niet beide partijen hetzelfde verwijten, omdat hun verantwoordelijkheden verschillend zijn, aangezien Israël nu een staat is, maar Palestina nog steeds geen erkende staat is. Deze truukverzekert Israël ervan dat er door de Verenigde Naties geen sancties tegen het land zullen worden genomen, ongeacht zijn gedrag.
In 2006 publiceerden de professoren Stephen Walt (Harvard) en John Mearsheimer (Universiteit van Chicago) The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy (De pro-Israëlische lobby en het buitenlands beleid van de VS) [5]. Daarin tonen zij aan dat de AIPAC, door de belangrijkste financier van de parlementsverkiezingen te worden, de feitelijke baas van het Congres is geworden.
Donald Trump en Israël
Toen hij op 20 januari 2017 het Witte Huis betrad, wist Donald Trump vrijwel niets van politiek. Hij is een populistische zakenman die van plan is de „stallen van Augias schoon te maken“ (dat wil zeggen: alles wat vuil en corrupt is in Washington). Hij is noch Democraat, noch Republikein, maar een aanhanger van Jackson die erin geslaagd is de controle over de Republikeinse Partij te verwerven.
Hij benadert het Midden-Oosten door de ogen van zijn veiligheidsadviseur, generaal Michael Flynn. Voor hem is Israël geen voorbeeld om na te volgen, terwijl Iran gevaarlijk is. Hij krijgt echter te maken met een ‘Deep State’ die hem dwingt om na slechts drie weken afscheid te nemen van Flynn. Op dat moment ontdekt hij de persoonlijkheid van Benjamin Netanyahu, met wie hij één ding gemeen heeft: beiden moeten in hun land het hoofd bieden aan de machtsstructuren van een almachtige regering. De twee mannen waren elkaar al eens tegengekomen, toen de Israëliër ambassadeur bij de Verenigde Naties was, maar ze kenden elkaar nog niet.
In 2017 besluit Donald Trump Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten militair te steunen in Jemen, in ruil waarvoor hij eist dat alle Arabische staten stoppen met het steunen van de terroristische organisaties die de CIA en de MI6 hebben opgericht [6]. Terugkomend uit Riyad maakt hij een tussenstop in Israël, waar hij verklaart: “We zijn net terug uit het Midden-Oosten” (sic).
In zijn gedachten moet het mogelijk zijn om vrede te sluiten in het Midden-Oosten, zodra geen enkele staat het meer durft om Al-Qaeda en Daesh te steunen. Als opvolger van president Andrew Jackson achtte hij het mogelijk de problemen op te lossen door een staat voor de Israëli’s te creëren, net zoals zijn voorganger dat voor de Amerikanen had gedaan door de indianen naar reservaten te verbannen.
Hij stemt er dan ook mee in om West-Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël [7] — en uiteindelijk Oost-Jeruzalem als hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat —, en de annexatie van de Syrische Golanhoogvlakte [8]en alle delen van Palestina die bezet zijn door Israëlische nederzettingen te erkennen. Bovendien zet hij de ambassade van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) uit Washington [9].
Helaas ontdekt hij tot zijn verbazing dat Jeruzalem voor de Verenigde Naties niet Israëlisch is, maar internationaal gebied, en dat hij daar niet kan doen wat hij wil zonder hevig verzet op te roepen. Vreemd genoeg verlopen de annexaties van de Syrische Golanhoogvlakte en de Israëlische nederzettingen in de Palestijnse gebieden soepeler.
Op 3 januari 2020 laat hij generaal Qassem Soleimani vermoorden [10] – mogelijk met instemming van Iraanse prominenten die hij in diskrediet bracht — in de veronderstelling dat hij zo de Iraanse militaire steun zou uitschakelen voor degenen die zich verzetten tegen het plan om Israël uit te breiden „van de Nijl tot de Eufraat“ [11].
Uiteindelijk moet hij erkennen dat hij op deze manier niets zal bereiken en lanceert hij een nieuwe aanpak: de Palestijnen financiële middelen garanderen via de Abraham-akkoorden. Dat wordt de taak van zijn schoonzoon, de orthodox-joodse Jared Kushner [12]. Op 15 september 2020 weet hij de Verenigde Arabische Emiraten en het Koninkrijk Bahrein te overtuigen. Veel later zullen Soedan, Marokko en Kazachstan zich bij hen aansluiten.
Hoezeer Donald Trump ook zijn best doet, hij kan deze knoop niet ontwarren, waarvan hij elke dag de zeer lange geschiedenis ontdekt. De volkeren van het Midden-Oosten zijn niet zoals de Amerikanen: ze hebben een lange geschiedenis en zijn niet te koop. Ze willen bovenal genoegdoening voor hun geleden schade, ongeacht of ze daar direct economisch voordeel bij hebben.
Donald Trump en Benjamin Netanyahu
Wanneer hij op 20 januari 2025 terugkeert naar het Witte Huis, is de situatie in het Midden-Oosten totaal veranderd. Benjamin Netanyahu is niet langer de gewiekste politicus die hij kende. Hij staat nu aan het hoofd van een coalitie van “revisionistische zionisten” en “joodse supremacisten” en steekt zijn droom van een “Joods Rijk”, zoals Vladimir Zeev Jabotinsky het noemde [13], niet langer onder stoelen of banken.
Hamas leidde op 7 oktober 2023 de operatie “Al-Aqsa-vloed”. Sindsdien heeft de regering-Biden haar volledige steun aan Israël toegezegd, maar de wandaden van de Israëlische defensiemacht (IDF) hebben de publieke opinie tegen Israël gekant, zelfs in het Westen.
Donald Trump, wiens herverkiezing voornamelijk werd gefinancierd door “revisionistische zionisten” die dicht bij Netanyahu staan — zoals casinomagnate Miriam Adelson [14] —, blijft zijn ‘vriend’ Netanyahu vriendelijk toelachen, maar hij kan niet verwerken dat deze hem in 2021 in de steek heeft gelaten en de verkiezing van Joe Biden heeft erkend. Erger nog, Netanyahu aarzelde om Kamala Harris te steunen. Dat hij dat niet deed, kwam doordat zij zijn criminele optreden in Gaza veroordeelde toen hij in juli 2025 naar het Congres kwam.
President Trump begint met het tenietdoen van alles wat Joe Biden heeft gedaan, zonder te overwegen dat hij misschien gelijk had. Hij heft het verbod op de levering van bommen van meer dan een ton aan Israël op [15]. Hij trekt de sancties in die waren opgelegd aan de gewelddadige kolonisten op de Westelijke Jordaanoever — waarbij hij voorbijgaat aan het feit dat Netanyahu de Verenigde Staten had gedreigd het terrorisme van de “Sterngang” te hervatten [16]. Ten slotte legt hij sancties op aan de rechters van het Internationaal Strafhof (ICC) [17] die het lef hadden om Israëlische criminelen – waaronder Netanyahu – en Palestijnen op één lijn te stellen. Hij steunt het Project Esther, dat tot doel heeft pro-Palestijnse meningen op democratische universiteiten te onderdrukken [18]. Ten slotte trekt hij de Verenigde Staten terug uit de UNESCO nadat deze de toetreding van de Staat Palestina hebben aanvaard.
Vervolgens begint hij na te denken.
Hij neemt contact op met Hamas, zonder zijn Israëlische bondgenoot hiervan op de hoogte te stellen, en weet de vrijlating van de Amerikaanse gijzelaar Edan Alexander te bewerkstelligen. De operatie wordt uitgevoerd door Adam Boehler, een vriend van Jared Kushner.
Wanneer Netanyahu hem op 4 februari 2025 komt vertellen dat hij Gaza zal annexeren, antwoordt hij dat dit niet zal gebeuren, maar dat de Verenigde Staten de Palestijnse strook in een riviera zullen veranderen [19].
Op 6 mei 2025 ondertekent Washington een afzonderlijk vredesakkoord met Ansar Allah (ook wel de Houthi-familie of ‘Houthi’s’ genoemd), zonder zijn Israëlische bondgenoot hiervan op de hoogte te stellen [20]
Toen hij te horen kreeg dat Israël van plan was een van zijn atoombommen tegen Iran in te zetten, zogenaamd om te voorkomen dat het land er zelf een zou maken, nam president Trump het initiatief om zelf de Iraanse civiele nucleaire installaties te laten bombarderen. Dit was de operatie “Middernachtelijke Hamer”, op 21 juni 2025 [21]. Zonder te wachten tot de CIA de satellietfoto’s van de schade heeft kunnen analyseren, verklaart hij dat alle Iraanse installaties zijn vernietigd.
Al snel kondigt hij een derde methode aan, na het mislukken van het afzien van terrorisme (2017) en de Abraham-akkoorden (2020): op 19 februari 2026 richt hij een Vredesraad op, die tot taak heeft overeenkomsten te sluiten waar de Verenigde Naties hebben gefaald [22]. Het gaat erom een alliantie te smeden met onafhankelijke persoonlijkheden die boven de verstarde bestuursstructuren uitstijgen. Deze raad heeft een proces in gang gezet waarvan de eerste fase een klinkende overwinning is, maar die er niet in slaagt de tweede fase op te starten. Israël, dat dit plan heeft aanvaard en zich bij de Raad heeft aangesloten, werkt er met al zijn kracht tegen.
Op 7 mei 2026 maakt de Israëlische militaire radio bekend dat Trump heeft besloten geen rechtstreeks contact meer op te nemen met Netanyahu, omdat hij denkt dat deze hem manipuleert [23].
Op 8 mei waagt Ron Dermer, de vertrouweling van Netanyahu en zijn minister van Strategische Zaken, zich naar het Witte Huis. Hij bepleit dat Israël Libanon moet aanvallen en de Verenigde Staten Iran. Donald Trump antwoordt hem dat Israël zich moet houden aan wat het heeft toegezegd.
Op 14 mei gaan in Washington directe onderhandelingen tussen Israël en Libanon van start, in aanwezigheid van Elbridge Colby, onderminister van Defensie. De regering-Trump constateert dat Israël weigert zijn oorlog in Libanon te staken. Zonder te wachten verklaart Teheran, dat vrede in Libanon was opgenomen in het staakt-het-vuren-akkoord in de Perzische Golf, dat het geen vertrouwen meer heeft in de Verenigde Staten en alle onderhandelingen stopzet.
Op 1 juni gaat Donald Trump uiteindelijk toch akkoord met een telefoongesprek met zijn vriend Netanyahu. daarin zegt hij: “Je bent gek! Zonder mij zou je in de gevangenis zitten. Ik red je huid. Iedereen haat je nu. Iedereen haat Israël vanwege jou.” [24]
Vervolgens publiceert hij op Truth Social: “Ik heb vandaag een gesprek gehad met Bibi Netanyahu, waarin ik hem heb gevraagd geen grootschalige aanval op Beiroet, in Libanon, uit te voeren. Hij heeft zijn troepen opdracht gegeven zich terug te trekken. Bedankt, Bibi! Ik heb ook gesproken met vertegenwoordigers van de leiders van Hezbollah, en zij hebben toegezegd te stoppen met het beschieten van Israël en zijn soldaten. Ook Israël heeft toegezegd niet meer op hen te schieten. Eens kijken hoe lang dit standhoudt – ik hoop dat het voor ALTIJD is! » [25]
Mike Huckabee, ambassadeur van de Verenigde Staten in Jeruzalem/Al-Quds, publiceert op X: “Joe Kent is niet erg slim of gewoonweg oneerlijk. Israël ontvangt 3,8 miljard dollar, maar geeft veel meer uit dan dat om Amerikaanse militaire goederen te kopen. De Verenigde Staten ontvangen ook technologische innovaties, dus het rendement op de investering is veel groter. Het nieuwe memorandum van overeenstemming met Israël maakt een einde aan de hulp en zal gebaseerd zijn op handel.” [26]
De Israëlische premier reageert vervolgens op X: “Ik heb vanavond met president Trump gesproken en hem gezegd dat als Hezbollah niet ophoudt met het aanvallen van onze steden en burgers, Israël terroristische doelen in Beiroet zal aanvallen.
Dat is ons standpunt.
Tegelijkertijd zal het IDF blijven opereren zoals gepland in het zuiden van het land.” [27]
De breuk is een feit en wordt geaccepteerd.
voetnoten
[1] God’s New Israel. Conrad Cherry, Pentice Hall (1971).
[2] Jesus is coming, William E. Blackstone, 1878.
[3] The Politics of Christian Zionism (1891-1948), Paul Merkley, Frack Cass (1998).
[4] «’The Negroponte Doctrine’ concerning UN Security Council Resolutions on the Middle East». United States Mission to the United Nations. 6 October 2003.
[5] Israel Lobby and U.S. Foreign Policy, Stephen Walt and John Mearsheimer, Farrar, Straus and Giroux (2007).
[6] “Donald Trump’s Speech to the Arab Islamic American Summit”, by Donald Trump, Voltaire Network, 21 May 2017.
[7] «President Donald J. Trump’s Proclamation on Jerusalem as the Capital of the State of Israel», The White House, December 6, 2017.
[8] «Remarks by President Trump at Signing of Presidential Proclamation Recognizing Israel’s Sovereign Right Over the Golan Heights», Donald Trump, The White House, March 26, 2019.
[9] «Closure of the PLO Office in Washington», State Department, September 10, 2018.
[10] «Remarks by President Trump on the Killing of Qasem Soleimani», The White House, January 3, 2020.
[11] «Full Transcript of Donald Trump’s ‘100 Days’ Interview With TIME», Time, April 25, 2025.
[12] Abraham Accords Peace Institute Annual Strategy, AAPI, August 27, 2021.
[13] “De Straussiaanse staatsgreep in Israël”, door Thierry Meyssan, Vertaling openbaararchief.nl, Voltaire Netwerk, 7 maart 2023.
[14] “Het onthullende interview van Tucker Carlson met Joe Kent, waarin Trump wordt ontmaskerd als gijzelaar van Netanyahu”, door Alfredo Jalife-Rahme, Alfredo Burbano, Vertaling openbaararchief.nl, La Jornada (Mexico) , Voltaire Netwerk, 27 maart 2026.
[15] «US Puts 2,000 Troops on Higher Alert as Israel Readies Assault», Anthony Capaccio, Bloomberg, October 17, 2023.
[16] “De “Conferentie voor de overwinning van Israël” In Jeruzalem bedreigt Londen en Washington”, door Thierry Meyssan, Vertaling openbaararchief.nl, Voltaire Netwerk, 13 februari 2024.
[17] «Imposing sanctions on the International criminal court», The White House, February 6, 2025
[18] «The Group Behind Project 2025 Has a Plan to Crush the Pro-Palestinian Movement», Katie J.M. Baker, The New York Times, May 18, 2025.
[19] «In shock announcement, Trump says U.S. wants to take over Gaza Strip», Steve Holland, Matt Spetalnick and Jeff Mason, Reuters, February 5, 2025.
[20] Dispatch 3446: “Washington concludes separate agreement with Ansar Allah”, Voltaire, International News, No. 132, May 9, 2025.
[21] “Achter de “12-daagse oorlog””, door Thierry Meyssan, Vertaling openbaararchief.nl, Voltaire Netwerk, 1 juli 2025.
[22] “Zal de “Vredesraad voor Gaza” de invloed van de Verenigde Staten redden?”, door Thierry Meyssan, Vertaling openbaararchief.nl, Voltaire Netwerk, 24 februari 2026.
[23] «Trump cuts ties with Netanyahu over manipulation concerns: Report», Faruk Hanedar and Gizem Nisa Cebi, Anadolu Agency, May 9, 2025.
[24] «“You’re fucking crazy”: Trump fumes at Netanyahu in call on Lebanon», Barak Ravid and Marc Caputo, Axios, June 1, 2026.
[25] «@realDonaldTrump», Truth Social, June 1, 2026.
[26] «@GovMikeHuckabee», Ambassador Mike Huckabee, X, June 1, 2026.
[27] «@IsraeliPM_heb», ראש ממשלת ישראל, June 1, 2026.