{"id":3716,"date":"2025-09-15T11:58:18","date_gmt":"2025-09-15T11:58:18","guid":{"rendered":"https:\/\/openbaararchief.nl\/palestina\/?p=3716"},"modified":"2025-09-15T11:58:18","modified_gmt":"2025-09-15T11:58:18","slug":"chris-hedges-het-verraad-aan-palestijnse-journalisten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.palestinasolidariteit.nl\/?p=3716","title":{"rendered":"Chris Hedges: Het verraad aan Palestijnse journalisten"},"content":{"rendered":"\n
Bron: Chris Hedges 1 september 2025<\/a> ~~~<\/pre>\n\n\n\n
Er zijn twee soorten oorlogscorrespondenten. De eerste soort woont geen persconferenties bij. Ze smeken generaals en politici niet om interviews. Ze nemen risico’s om verslag te doen vanuit oorlogsgebieden. Ze sturen hun kijkers of lezers wat ze zien, wat bijna altijd lijnrecht tegenover de offici\u00eble verhalen staat. Dit eerste type is in elke oorlog een kleine minderheid. Dan is er het tweede type, de onvolgroeide groep zelfbenoemde oorlogscorrespondenten die oorlog spelen. Ondanks wat ze hun redacteuren en het publiek vertellen, zijn ze niet van plan zichzelf in gevaar te brengen. Ze zijn blij met het Isra\u00eblische verbod op buitenlandse verslaggevers in Gaza. Ze smeken ambtenaren om achtergrondbriefings en persconferenties. Ze werken samen met hun bewakers van de overheid die beperkingen en regels opleggen om hen uit de strijd te houden. Ze verspreiden slaafs alles wat ze van ambtenaren krijgen, waarvan veel leugens zijn, en doen alsof het nieuws is. Ze gaan mee op kleine uitstapjes die door het leger worden georganiseerd \u2013 showtours \u2013 waar ze zich kunnen verkleden en soldaatje spelen en buitenposten bezoeken waar alles gecontroleerd en gechoreografeerd is.<\/p>\n\n\n\n
De aartsvijand van deze poseurs zijn de echte oorlogsverslaggevers, in dit geval Palestijnse journalisten in Gaza. Deze verslaggevers ontmaskeren hen als kruipers en sycophanten en brengen bijna alles wat ze verspreiden in diskrediet. Om deze reden laten de poseurs geen kans voorbijgaan om de waarheidsgetrouwheid en motieven van degenen in het veld in twijfel te trekken. Ik heb gezien hoe deze onderkruipers dit herhaaldelijk deden bij mijn collega Robert Fisk.<\/a><\/p>\n\n\n\n
Toen oorlogsverslaggever Ben Anderson aankwam in het hotel waar journalisten die verslag deden van de oorlog in Liberia verbleven \u2013 waar ze volgens hem \u2018op kosten van de zaak\u2019 dronken werden in bars, affaires hadden en \u2018informatie uitwisselden in plaats van daadwerkelijk op pad te gaan om informatie te verzamelen\u2019 \u2013 kreeg zijn beeld van oorlogsverslaggevers een enorme deuk.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik dacht: eindelijk ben ik onder mijn helden\u2019, herinnert Anderson zich. “Dit is waar ik al jaren wilde zijn. En toen nam de cameraman met wie ik was \u2013 die de rebellen heel goed kende \u2013 ons ongeveer drie weken mee op pad met de rebellen. We kwamen terug in Monrovia. De jongens in de hotelbar zeiden: \u2018Waar zijn jullie geweest? We dachten dat jullie naar huis waren gegaan.\u2019 We zeiden: ‘We zijn op pad geweest om verslag te doen van de oorlog. Is dat niet ons werk? Is dat niet wat jullie horen te doen?'” \u201cHet romantische beeld dat ik had van buitenlandcorrespondenten werd plotseling vernietigd in Liberia\u201d, vervolgde hij. \u201cIk realiseerde me dat veel van deze mensen eigenlijk vol onzin zitten. Ze zijn niet eens bereid om het hotel te verlaten, laat staan de veiligheid van de hoofdstad te verlaten en daadwerkelijk verslag te doen.\u201d <\/p>\n\n\n\n
Je kunt hier<\/a> een interview zien dat ik met Anderson heb gemaakt.<\/p>\n\n\n\n
Deze scheidslijn, die in elke oorlog die ik heb verslagen voorkwam, is bepalend voor de berichtgeving over de genocide<\/a> in Gaza. Het is geen scheiding tussen professionaliteit of cultuur. Palestijnse verslaggevers brengen de wreedheden van Isra\u00ebl aan het licht en ontkrachten de leugens van Isra\u00ebl. De rest van de pers doet dat niet.<\/p>\n\n\n\n
Palestijnse journalisten, die door Isra\u00ebl worden aangevallen en vermoord<\/a>, betalen \u2013 net als veel andere oorlogscorrespondenten \u2013 met hun leven, maar dan in veel grotere aantallen. Isra\u00ebl heeft volgens \u00e9\u00e9n telling<\/a> 245 journalisten in Gaza vermoord en volgens een andere telling <\/a>meer dan 273. Het doel is om de genocide in het duister te hullen. Geen enkele oorlog die ik heb verslagen komt ook maar in de buurt van deze aantallen doden. Sinds 7 oktober heeft Isra\u00ebl meer journalisten gedood<\/a> \u201cdan de Amerikaanse Burgeroorlog, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, de Koreaanse Oorlog, de Vietnamoorlog (inclusief de conflicten in Cambodja en Laos), de oorlogen in Joegoslavi\u00eb in de jaren 90 en 2000, en de oorlog in Afghanistan na 9\/11, samen\u201d. Journalisten in Palestina laten testamenten<\/a> en opgenomen video’s<\/a> achter die na hun dood moeten worden voorgelezen of afgespeeld.<\/p>\n\n\n\n
De ‘collega’s’ van deze Palestijnse journalisten in de westerse pers zenden uit vanaf het grenshek met Gaza, uitgedost in kogelvrije vesten en helmen, waar ze evenveel kans hebben om door granaatscherven of kogels te worden geraakt als door een astero\u00efde. Ze haasten zich als lemmingen naar briefings van Isra\u00eblische functionarissen. Ze zijn niet alleen de vijanden van de waarheid, maar ook de vijanden van journalisten die het echte werk van oorlogsverslaggeving doen.<\/p>\n\n\n\n
Toen Iraakse troepen tijdens de eerste Golfoorlog de Saoedische grensstad Khafji aanvielen, vluchtten Saoedische soldaten in paniek. Twee Franse fotografen en ik keken toe hoe verwoede soldaten brandweerwagens in beslag namen en naar het zuiden raceten. Amerikaanse mariniers drongen de Irakezen terug. Maar in Riyad werd de pers verteld over onze dappere Saoedische bondgenoten die hun vaderland verdedigden. Toen de gevechten voorbij waren, stopte de persbus een paar kilometer verderop bij Khafji. De verslaggevers klommen uit de bus, begeleid door militaire begeleiders. Ze hielden hun verslag met op de achtergrond het verre geluid van artillerie en rook en herhaalden de leugens die het Pentagon wilde vertellen.<\/p>\n\n\n\n
Ondertussen werden de twee fotografen en ik vastgehouden en geslagen door woedende Saoedische militaire politie, die boos was omdat we de paniekerige vlucht van de Saoedische troepen hadden vastgelegd toen we Khafji probeerden te verlaten.<\/p>\n\n\n\n
Omdat ik weigerde me aan de persbeperkingen tijdens de eerste Golfoorlog te houden, schreven de andere verslaggevers van de New York Times in Saoedi-Arabi\u00eb een brief aan de buitenlandredacteur waarin ze zeiden dat ik de relatie van de krant met het leger aan het verpesten was. Als R.W. \u201cJohnny\u201d Apple<\/a>, die verslag had gedaan van Vietnam, zich er niet mee had bemoeid, was ik teruggestuurd naar New York.<\/p>\n\n\n\n
Ik neem het niemand kwalijk dat hij niet naar een oorlogsgebied wil gaan. Dat is normaal. Het is rationeel. Het is begrijpelijk. Degenen onder ons die vrijwillig naar het front gaan \u2013 mijn collega Clyde Haberman<\/a> van The New York Times grapte ooit: \u201cHedges springt met of zonder parachute een oorlog in\u201d \u2013 hebben duidelijk persoonlijkheidsstoornissen.<\/p>\n\n\n\n
Maar ik neem het degenen kwalijk die zich voordoen als oorlogscorrespondenten. Zij richten enorme schade aan. Zij verspreiden valse verhalen. Zij maskeren de werkelijkheid. Zij fungeren als bewuste \u2013 of onbewuste \u2013 propagandisten. Zij brengen de stemmen van de slachtoffers in diskrediet en spreken de moordenaars vrij.<\/p>\n\n\n\n
Toen ik verslag deed van de oorlog in El Salvador, voordat ik voor The New York Times werkte, herkauwde de correspondent van de krant plichtsgetrouw alles wat de ambassade haar voorschotelde. Dit had tot gevolg dat mijn redacteuren \u2013 evenals de redacteuren van de andere correspondenten die wel verslag deden van de oorlog \u2013 onze waarheidsgetrouwheid en \u2018onpartijdigheid\u2019 in twijfel trokken. Het maakte het voor lezers moeilijker om te begrijpen wat er gebeurde. Het valse verhaal neutraliseerde en overschaduwde vaak het echte verhaal. De laster die werd gebruikt om mijn Palestijnse collega’s in diskrediet te brengen \u2013 door te beweren dat ze lid zijn van Hamas \u2013 is helaas algemeen geaccepteerd. Veel Palestijnse verslaggevers die ik in Gaza ken, staan in feite behoorlijk kritisch tegenover Hamas. Maar zelfs als ze banden hebben met Hamas, wat dan nog? De poging van Isra\u00ebl om het aanvallen van journalisten van het door Hamas gerunde al-Aqsa-medianetwerk te rechtvaardigen, is ook een schending van artikel 79 van het Verdrag van Gen\u00e8ve.<\/p>\n\n\n\n
Ik heb samengewerkt met verslaggevers en fotografen met zeer uiteenlopende overtuigingen, waaronder marxistisch-leninisten in Midden-Amerika. Dat weerhield hen er niet van om eerlijk te zijn. Ik was in Bosni\u00eb en Kosovo met een Spaanse cameraman, Miguel Gil Moreno<\/a>, die later samen met mijn vriend Kurt Schork<\/a> werd vermoord. Miguel was lid van de rechtse katholieke groep Opus Dei. Hij was ook een journalist met enorme moed, groot medeleven en morele integriteit, ondanks zijn opvattingen over de fascistische heerser van Spanje, Francisco Franco<\/a>. Hij loog niet.<\/p>\n\n\n\n
In elke oorlog die ik versloeg, werd ik ervan beschuldigd dat ik een bepaalde groep steunde of er deel van uitmaakte die de regering, inclusief de Amerikaanse regering, wilde verpletteren. Ik werd ervan beschuldigd een instrument te zijn van het Farabundo Mart\u00ed Nationaal Bevrijdingsfront in El Salvador, de Sandinisten in Nicaragua, de Guatemalteekse Nationale Revolutionaire Eenheid, het Soedanese Volksbevrijdingsleger, Hamas, de door moslims geleide regering in Bosni\u00eb en het Kosovo Bevrijdingsleger.<\/p>\n\n\n\n
John Simpson van de BBC stelt<\/a>, net als veel andere westerse verslaggevers, dat \u201cde wereld eerlijke, onbevooroordeelde ooggetuigenverslagen nodig heeft om mensen te helpen zich een mening te vormen over de belangrijkste kwesties van onze tijd. Tot nu toe is dat in Gaza onmogelijk geweest.\u201d<\/p>\n\n\n\n
De veronderstelling dat de berichtgeving zou verbeteren als er westerse verslaggevers in Gaza zouden zijn, is belachelijk. Geloof me. Dat zou niet zo zijn.<\/p>\n\n\n\n
Isra\u00ebl verbiedt de buitenlandse pers omdat er in Europa en de Verenigde Staten een voorkeur bestaat voor verslaggeving door westerse verslaggevers. Isra\u00ebl is zich ervan bewust dat de omvang van de genocide te groot is om door westerse media te worden verborgen of verdoezeld, ondanks alle aandacht die zij besteden aan Isra\u00eblische en Amerikaanse apologeten. Isra\u00ebl kan ook zijn systematische campagne van vernietiging van journalisten in Gaza niet voortzetten als het te maken krijgt met buitenlandse media in zijn midden.<\/p>\n\n\n\n
De Isra\u00eblische leugens die worden versterkt door westerse media, waaronder mijn voormalige werkgever The New York Times, zijn Pravda waardig. Onthoofde baby’s<\/a> ; Baby’s die in ovens worden gekookt<\/a> ; Massale verkrachtingen door Hamas<\/a> ; Verdwaalde Palestijnse raketten die explosies veroorzaken in ziekenhuizen en burgers afslachten<\/a> ; Geheime commandotunnels en commandocentra in scholen en ziekenhuizen<\/a> ; Journalisten die Hamas-raketten eenheden aansturen<\/a> ; Demonstranten tegen de genocide op universiteitscampussen die antisemieten en aanhangers van Hamas zijn<\/a>.<\/p>\n\n\n\n
Ik heb zeven jaar lang verslag gedaan van het conflict tussen de Palestijnen en Isra\u00ebli’s, grotendeels in Gaza. Als er \u00e9\u00e9n onbetwistbaar feit is, dan is het wel dat Isra\u00ebl liegt zoals het ademhaalt. De beslissing van westerse verslaggevers om deze leugens<\/a> geloofwaardigheid te geven, om ze evenveel gewicht te geven als gedocumenteerde Isra\u00eblische wreedheden, is een cynisch spel. De verslaggevers weten dat deze leugens leugens zijn. Maar zij, en de nieuwsmedia die hen in dienst hebben, hechten meer waarde aan toegang \u2013 in dit geval toegang tot Isra\u00eblische en Amerikaanse functionarissen \u2013 dan aan de waarheid. De verslaggevers, evenals hun redacteuren en uitgevers, zijn bang om het doelwit te worden van Isra\u00ebl en de machtige Isra\u00eblische lobby. Het kost niets om de Palestijnen te verraden. Zij zijn machteloos.<\/p>\n\n\n\n
Als je die leugens aan de kaak stelt, zul je snel merken dat je verzoeken om briefings en interviews met functionarissen worden afgewezen. Je wordt niet meer door persvoorlichters uitgenodigd om deel te nemen aan ge\u00ebnsceneerde bezoeken aan Isra\u00eblische militaire eenheden. Jij en je nieuwsorganisatie worden venijnig aangevallen<\/a>. Je wordt buitengesloten. Je redacteuren be\u00ebindigen<\/a> je opdracht of je dienstverband. Dat is niet goed voor je carri\u00e8re. En dus worden de leugens plichtsgetrouw herhaald, hoe absurd ze ook zijn.<\/p>\n\n\n\n
Het is zielig om te zien hoe deze verslaggevers en hun nieuwsmedia, zoals Fisk schrijft, \u201cals tijgers vechten om toe te treden tot deze \u2018pools\u2019 waarin ze gecensureerd, aan banden gelegd en beroofd worden van alle bewegingsvrijheid op het slagveld\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Toen de journalisten Mohamed Salama <\/a>en Ahmed Abu Aziz<\/a> van Middle East Eye, samen met fotojournalist Hussam al-Masri<\/a> van Reuters en freelancers Moaz Abu Taha<\/a> en Mariam Dagga<\/a> \u2013 die voor verschillende media hadden gewerkt, waaronder Associated Press \u2013 omkwamen<\/a> bij een \u201cdouble tap\u201d-aanval \u2013 bedoeld om hulpverleners te doden die ter plaatse kwamen om slachtoffers van eerdere aanvallen te behandelen \u2013 op het Nasser Medical Complex, hoe reageerden westerse persbureaus dan?<\/p>\n\n\n\n
\u201cHet Isra\u00eblische leger zegt dat de aanvallen op het ziekenhuis in Gaza gericht waren op wat volgens hen een camera van Hamas was\u201d, meldde<\/a> Associated Press.<\/p>\n\n\n\n
\u201cIDF beweert dat de aanval op het ziekenhuis gericht was op een camera van Hamas\u201d, verklaarde<\/a> CNN.<\/p>\n\n\n\n
\u201cHet Isra\u00eblische leger zegt dat zes \u2018terroristen\u2019 zijn gedood bij de aanvallen van maandag op het ziekenhuis in Gaza\u201d, luidde<\/a> de kop van AFP.<\/p>\n\n\n\n
\u201cUit het eerste onderzoek blijkt dat een camera van Hamas het doelwit was van de Isra\u00eblische aanval waarbij journalisten omkwamen\u201d, aldus<\/a> Reuters.<\/p>\n\n\n\n
\u201cIsra\u00ebl beweert dat troepen Hamas-camera zagen v\u00f3\u00f3r de dodelijke aanval op ziekenhuis\u201d, legde<\/a> Sky News uit.<\/p>\n\n\n\n
Voor de goede orde: de camera was eigendom van Reuters<\/a>, dat zei dat Isra\u00ebl \u201cvolledig op de hoogte\u201d was van het feit dat het persbureau vanuit het ziekenhuis filmde.<\/p>\n\n\n\n
Toen Al Jazeera-correspondent Anas Al Sharif en drie andere journalisten op 10 augustus omkwamen<\/a> in hun mediatent bij het Al Shifa-ziekenhuis, hoe werd daarover dan in de westerse pers bericht?<\/p>\n\n\n\n
\u201cIsra\u00ebl doodt journalist van Al Jazeera die volgens hen een Hamas-leider was\u201d, kopte<\/a> Reuters in zijn artikel, ondanks het feit dat al-Sharif deel uitmaakte van een Reuters-team dat in 2024 de Pulitzerprijs won<\/a>.<\/p>\n\n\n\n
De Duitse krant Bild publiceerde<\/a> een artikel op de voorpagina met de kop: \u201cTerrorist vermomd als journalist gedood in Gaza.\u201d<\/p>\n\n\n\n
De stortvloed aan Isra\u00eblische leugens, die door de westerse pers worden versterkt en geloofwaardig gemaakt, is in strijd met een fundamenteel principe van de journalistiek, namelijk de plicht om de waarheid over te brengen aan de kijker of lezer. Het legitimeert massamoord. Het weigert Isra\u00ebl ter verantwoording te roepen. Het verraadt Palestijnse journalisten, die verslag doen en worden gedood in Gaza. En het legt de ondergang bloot van westerse journalisten, wier belangrijkste eigenschappen carri\u00e8redrang en lafheid zijn.<\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n
Gerelateerd(berichten in dit archief):<\/p>\n\n\n\n